پیوند استخوان در ایمپلنت دندان چیست؟

چرا پیوند استخوان در ایمپلنت ضروری است؟

پیوند استخوان برای ایمپلنت دندان، یکی از مراحل کلیدی در موفقیت درمان جایگزینی دندان است. بسیاری از بیماران تصور می کنند که تنها گذاشتن پایه ایمپلنت در فک کافی است، اما واقعیت این است که بدون تراکم کافی استخوان، پایه ایمپلنت نمی تواند به خوبی جوش بخورد و عملکرد طبیعی دندان را فراهم کند. این مسئله به ویژه در بیمارانی که دندان های خود را مدتی از دست داده اند یا تحلیل استخوان دارند، اهمیت بیشتری پیدا می کند.

در برخی شرایط، بیمار ممکن است گزینه‌ای مانند ایمپلنت یک روزه دندان را مدنظر داشته باشد، که در آن کاشت پایه و قرار دادن پروتز موقت در همان روز انجام می‌شود. برای موفقیت این روش، وجود استخوان کافی و پایدار، ضرورت حیاتی دارد و پیوند استخوان به‌ عنوان پیش‌ نیاز این درمان اهمیت پیدا می‌ کند.

پیوند استخوان برای ایمپلنت، به متخصص دندانپزشکی امکان می دهد فضای کافی و تراکم مناسب را برای کاشت ایمپلنت فراهم کند و احتمال موفقیت درمان را به طور چشمگیری افزایش دهد. با مطالعه ادامه این مطلب، شما با انواع روش های پیوند، زمان بندی درمان، مزایا و ریسک ها آشنا می شوید و می توانید انتخابی آگاهانه برای ترمیم دندان های خود داشته باشید.

پیوند استخوان در ایمپلنت دندان چیست؟

پیوند استخوان در ایمپلنت، فرایندی است که در آن استخوان طبیعی یا مصنوعی به ناحیه ای از فک که تراکم کافی ندارد، اضافه می شود تا پایه ایمپلنت بتواند به طور مطمئن در آن جایگذاری شود. هدف اصلی این روش، افزایش حجم و کیفیت استخوان فک است تا ایمپلنت دندان بتواند استحکام کافی برای جویدن و زیبایی دندان را فراهم کند. بدون پیوند استخوان برای ایمپلنت، خطر لق شدن پایه و شکست درمان بیشتر می شود، زیرا ایمپلنت نیازمند تماس مستقیم با استخوان برای جوش خوردن (Osseointegration) است.

در عمل، دندان پزشک پس از بررسی وضعیت استخوان فک و تصویربرداری های دقیق، تصمیم می گیرد که آیا پیوند استخوان لازم است و چه نوع گرافت بهترین نتیجه را می دهد. مواد پیوند می توانند از خود بیمار (اتوگرافت)، سایر انسان ها (آلوگرافت)، حیوانات (زنوگرافت) یا مواد مصنوعی (آلوپلاست) باشند. انتخاب نوع گرافت به میزان تحلیل استخوان، موقعیت فک و نیازهای بیمار بستگی دارد.

پیوند استخوان برای ایمپلنت، به ویژه در فک بالا که استخوان نرم تر و تحلیل آن سریع تر است، اهمیت بیشتری دارد. با این روش، پایه ایمپلنت به صورت پایدار در استخوان قرار می گیرد و امکان بارگذاری پروتز زودهنگام فراهم می شود. در نهایت، این فرایند نه تنها استحکام و دوام ایمپلنت را افزایش می دهد، بلکه زیبایی و تقارن لبخند را نیز تضمین می کند.

در روش‌ های پیشرفته، ایمپلنت فوری نیز به بیمارانی که استخوان کافی دارند، امکان می‌ دهد پروتز موقت را همزمان با کاشت پایه دریافت کنند. این روش، زمان درمان را کوتاه می‌ کند و راحتی بیشتری برای بیمار ایجاد می‌ کند، اما بدون پیوند استخوان، احتمال موفقیت آن کاهش می‌یابد.

چه زمانی پیوند استخوان در ایمپلنت لازم می شود؟

پیوند استخوان برای ایمپلنت معمولاً زمانی ضروری می شود که بیمار تحلیل استخوان فک را تجربه کرده باشد یا حجم کافی برای جایگذاری ایمن ایمپلنت وجود نداشته باشد. این وضعیت اغلب بعد از کشیدن دندان، بیماری های لثه یا عفونت های مزمن رخ می دهد. در چنین شرایطی، اگر ایمپلنت بدون پیوند استخوان گذاشته شود، احتمال لق شدن پایه یا شکست جوش خوردن آن به شدت افزایش می یابد.

تشخیص نیاز به پیوند استخوان توسط دندان پزشک متخصص انجام می شود و شامل تصویربرداری دقیق سه بعدی (CBCT) و بررسی تراکم و ضخامت استخوان است. معیارهای اصلی برای تصمیم گیری شامل ارتفاع استخوان، ضخامت لایه کورتیکال و نزدیکی ساختارهای حیاتی مانند سینوس یا کانال عصبی است.

انتخاب برند ایمپلنت دندان نیز در این مرحله اهمیت دارد، زیرا برخی برندها طراحی و فیکسچرهایی دارند که بهتر با انواع گرافت‌ها و استخوان‌های پیوندی سازگار هستند. این ترکیب صحیح از برند مناسب و پیوند استخوان، شانس موفقیت بلندمدت ایمپلنت را به حداکثر می‌رساند.

موارد رایج نیاز به پیوند استخوان:

• تحلیل شدید استخوان پس از کشیدن دندان
• فک بالا با ارتفاع کم زیر سینوس ماگزیلاری
• افرادی که سال ها دندان از دست داده اند
• بیماری های لثه که موجب کاهش تراکم استخوان شده اند
• شکست قبلی ایمپلنت یا پایه نامناسب

پیوند استخوان برای ایمپلنت نه تنها میزان موفقیت درمان را افزایش می دهد، بلکه امکان بارگذاری زودهنگام پروتز را نیز فراهم می کند. با رعایت توصیه های متخصص و مراقبت صحیح پس از عمل، روند جوش خوردن استخوان سریع تر و ایمن تر خواهد بود و بیماران می توانند به نتایج طولانی مدت و طبیعی دست یابند.

مزایای پیوند استخوان در ایمپلنت

پیوند استخوان برای ایمپلنت، مزایای فراوانی دارد که هم سلامت دندان و فک و هم زیبایی لبخند را تضمین می کند:

• افزایش ثبات پایه ایمپلنت: استخوان کافی باعث می شود ایمپلنت محکم در فک جایگذاری شود و خطر لق شدن کاهش یابد.
• جلوگیری از تحلیل استخوان: پس از کشیدن دندان، تحلیل استخوان می تواند باعث تغییر فرم صورت و مشکلات زیبایی شود؛ پیوند استخوان این مشکل را رفع می کند.
• امکان بارگذاری سریع تر پروتز: با پیوند استخوان مناسب، پروتز دندان سریع تر روی پایه ایمپلنت قرار می گیرد.
• بهبود زیبایی لبخند: تراکم و حجم مناسب استخوان، موقعیت طبیعی دندان ها را تضمین می کند.
• پایداری بلندمدت ایمپلنت: جوش خوردن کامل پایه با استخوان، طول عمر ایمپلنت را افزایش می دهد.

این مزایا نشان می دهد که پیوند استخوان تنها یک مرحله اضافی نیست، بلکه کلید موفقیت بلندمدت درمان ایمپلنت دندان است.

انواع پیوند استخوان در ایمپلنت دندان

پیوند استخوان برای ایمپلنت، بسته به منبع و ساختار مواد گرافت، به چند نوع تقسیم می شود. هر نوع مزایا، محدودیت ها و کاربرد خاص خود را دارد و انتخاب آن توسط دندان پزشک بر اساس شرایط فک و نیاز بیمار انجام می شود.

1. اتوگرافت (Autograft)

استفاده از استخوان خود بیمار، معمولاً از چانه، فک پایین یا لگن، باعث می شود بیشترین سازگاری زیستی ایجاد شود و ریسک پس زدن تقریباً صفر باشد. این نوع پیوند بیشترین موفقیت را در جوش خوردن با استخوان فک دارد و پایه ای پایدار برای ایمپلنت فراهم می کند. با این حال، نیاز به جراحی دوم برای برداشت استخوان دارد که ممکن است باعث درد، تورم و طولانی شدن روند درمان شود، اما در نهایت استحکام و ثبات طولانی مدت ایمپلنت تضمین می شود.

2. آلوگرافت (Allograft)

استخوان اهدایی از انسان دیگر پس از فرآوری آماده استفاده می شود و مزیت اصلی آن حذف نیاز به برداشت استخوان از خود بیمار است. این روش تجربه درمانی راحت تری ایجاد می کند و در بسیاری از موارد به عنوان جایگزین اتوگرافت عمل می کند. اگرچه احتمال بسیار کمی برای انتقال بیماری وجود دارد، اما فرآوری های دقیق این ریسک را به حداقل می رسانند و ایمپلنت می تواند روی این پایه با موفقیت جوش بخورد.

3. زنوگرافت (Xenograft)

در این روش از استخوان حیوانی، معمولاً گاو استفاده می شود که فرآوری شده و آماده بارگذاری است. زنوگرافت به ویژه برای افزایش تراکم استخوان در نواحی کمبود بافت یا فک بالا کاربرد دارد و می تواند نیاز به برداشت اتوگرافت را کاهش دهد. با این حال، زمان جوش خوردن و جذب آن نسبت به اتوگرافت طولانی تر است و بارگذاری پروتز ممکن است با تأخیر انجام شود.

4. آلوپلاست (Alloplast)

این نوع پیوند شامل مواد مصنوعی مانند هیدروکسی آپاتیت یا فسفات کلسیم است. آلوپلاست کاملاً بی خطر بوده و نیازی به منبع انسانی یا حیوانی ندارد. سرعت جوش خوردن پایین تر است و معمولاً برای حمایت موقت یا افزایش حجم استخوان کاربرد دارد، اما با طراحی مناسب و تکنیک دقیق، می تواند پایه ای ایمن برای ایمپلنت فراهم کند.

انتخاب نوع پیوند استخوان بسته به حجم و تراکم استخوان موجود، موقعیت فک، سن و شرایط سلامت عمومی بیمار و نیاز به بارگذاری سریع پروتز انجام می شود. تصمیم گیری دقیق توسط دندان پزشک، موفقیت و دوام ایمپلنت را تضمین می کند.

انتخاب نوع پیوند استخوان برای ایمپلنت به فاکتورهای زیر وابسته است:

• حجم و تراکم استخوان موجود
• موقعیت فک (بالا یا پایین)
• سن و شرایط سلامت عمومی بیمار
• سرعت نیاز به بارگذاری پروتز

با انتخاب مناسب نوع گرافت، پزشک می تواند پایه ایمپلنت را در محیطی با ثبات بالا قرار دهد و احتمال موفقیت درمان را افزایش دهد.

روش های جراحی پیوند استخوان در ایمپلنت

روش های پیوند استخوان برای ایمپلنت بسته به میزان کمبود استخوان و موقعیت فک متفاوت است. متخصص دندانپزشک، پس از بررسی CBCT و ارزیابی تراکم استخوان، روش مناسب را انتخاب می کند.

1.حفظ حفره دندان (Socket Preservation)

در این روش، پس از کشیدن دندان، حفره ایجاد شده با گرافت پر می شود تا از تحلیل بیشتر استخوان جلوگیری گردد. حفظ حفره دندان به دندان پزشک این امکان را می دهد که فک را برای کاشت ایمپلنت آماده کند و پایه ای محکم برای ایمپلنت فراهم آورد. این تکنیک به ویژه در نواحی جلویی که زیبایی اهمیت بالایی دارد، کاربرد دارد و روند درمان را ساده تر و پیش بینی پذیر می کند.

2. افزایش عرض استخوان (Ridge Augmentation)

زمانی که عرض استخوان برای قرار دادن ایمپلنت کافی نباشد، این روش به کمک گرافت های اتوگرافت یا زنوگرافت، استخوان اضافی در کناره های فک ایجاد می کند. افزایش عرض استخوان باعث می شود ایمپلنت به طور پایدار و ایمن قرار گیرد و از مشکلات احتمالی مانند لق شدن پروتز جلوگیری شود. این تکنیک در نواحی خلفی و جلو به طور یکسان اهمیت دارد.

3. سینوس لیفت

روش سینوس لیفت مختص فک بالای خلفی است که ارتفاع استخوان زیر سینوس کم می باشد. فضای زیر سینوس با پیوند استخوان پر می شود تا امکان کاشت ایمپلنت فراهم گردد. لیفت سینوس معمولاً پیش از یا همزمان با قرار دادن ایمپلنت انجام می شود و موفقیت کاشت در این ناحیه حساس را تضمین می کند.

4. پیوند بلوکی

در نقص های شدید استخوان یا نواحی وسیع، استخوان بلوکی برداشت شده از فک پایین یا چانه روی ناحیه کمبود قرار می گیرد. این روش ثبات بیشتری برای ایمپلنت فراهم می کند و برای بازسازی های بزرگ استخوانی کاربرد دارد. استفاده از پیوند بلوکی به دندان پزشک امکان طراحی دقیق و قرارگیری صحیح ایمپلنت را می دهد.

هر روش جراحی با توجه به نوع گرافت، موقعیت فک و حجم استخوان انتخاب می شود. رعایت دقیق تکنیک جراحی، استریل بودن ابزار و مراقبت بعد از عمل، موفقیت پیوند استخوان در ایمپلنت را تضمین می کند.

پروسه بهبودی پیوند استخوان در ایمپلنت

پس از پیوند استخوان برای ایمپلنت، روند بهبودی مرحله به مرحله اتفاق می افتد. ابتدا بافت استخوان جدید شروع به اتصال با گرافت می کند و طی چند هفته تا چند ماه، استحکام کافی برای قرار دادن پایه ایمپلنت ایجاد می شود.

در فک پایین، به دلیل تراکم بالای استخوان، روند جوش خوردن سریع تر و بارگذاری پروتز زودتر امکان پذیر است. در فک بالا، به دلیل وجود سینوس و استخوان نرم تر، روند بهبودی طولانی تر است و ممکن است نیاز به انتظار بیشتر قبل از قرار دادن ایمپلنت باشد.

مراقبت های بعد از جراحی شامل:

• رعایت بهداشت دهان و استفاده از محلول های ضدعفونی کننده
• پرهیز از فشار مستقیم یا جویدن روی محل جراحی
• رعایت رژیم غذایی نرم و سبک
• ویزیت های دوره ای برای بررسی پیشرفت جوش خوردن استخوان

با رعایت نکات مراقبتی و زمان بندی مناسب، پیوند استخوان در ایمپلنت با موفقیت بالا انجام می شود و بیمار می تواند از یک لبخند طبیعی و عملکرد مناسب دندان ها بهره مند شود.

عوامل موثر بر موفقیت پیوند استخوان در ایمپلنت

موفقیت پیوند استخوان برای ایمپلنت به چند عامل کلیدی بستگی دارد که هم کیفیت درمان و هم دوام ایمپلنت را تضمین می کند:

• تراکم و کیفیت استخوان موجود: استخوان کافی و سالم، پایه مستحکمی برای جوش خوردن ایمپلنت ایجاد می کند. استخوان نرم تر نیاز به پیوند بیشتر و زمان بهبودی طولانی تر دارد.
• نوع گرافت استفاده شده: اتوگرافت، آلوگرافت، زنوگرافت و آلوپلاست هر کدام ویژگی های خاص خود را دارند و انتخاب درست آن توسط دندان پزشک، موفقیت درمان را تضمین می کند.
• تکنیک جراحی و مهارت پزشک: پیوند استخوان برای ایمپلنت نیازمند دقت بالا در جایگذاری و حفظ بافت های اطراف است. خطا در عمق یا زاویه کاشت می تواند منجر به شکست شود.
• بهداشت دهان و رعایت مراقبت های پس از عمل: شست وشوی منظم، رژیم غذایی مناسب و پرهیز از فشار مستقیم روی محل جراحی، روند بهبودی را تسریع می کند.
• شرایط سلامت عمومی بیمار: بیماری های مزمن مانند دیابت یا مشکلات سیستم ایمنی می توانند روند جوش خوردن استخوان را کند کنند.

توجه به این عوامل، امکان دستیابی به پیوند استخوان موفق و ایمپلنت پایدار را فراهم می کند و احتمال شکست درمان را به حداقل می رساند.

عوارض و خطرات احتمالی پیوند استخوان در ایمپلنت

پیوند استخوان برای ایمپلنت به طور کلی ایمن است، اما مانند هر جراحی دیگری، ممکن است خطراتی وجود داشته باشد. شناسایی این ریسک ها به بیماران کمک می کند تصمیم آگاهانه بگیرند.

• عفونت محل جراحی: یکی از شایع ترین عوارض است که با رعایت بهداشت دهان و مصرف آنتی بیوتیک های تجویزی کنترل می شود.
• درد و تورم: معمولاً طبیعی است و با داروهای مسکن و مراقبت های پس از عمل کاهش می یابد.
• پس زدن گرافت: در موارد نادر، بدن ممکن است پیوند استخوان را نپذیرد، به خصوص در بیماران با بیماری های سیستمیک یا مصرف سیگار.
• خونریزی بیش از حد: معمولاً کنترل آن با فشار و مراقبت مناسب امکان پذیر است.
• آسیب به اعصاب یا ساختارهای مجاور: در فک پایین، کانال عصبی مندیبولار و در فک بالا، سینوس ماگزیلاری حساس هستند و نیاز به دقت بالای جراح دارد.

با انتخاب پزشک ماهر، تصویربرداری دقیق پیش از جراحی و رعایت مراقبت های پس از عمل، اکثر این خطرات به حداقل می رسند و احتمال موفقیت درمان بالا می رود.

روش های جایگزین پیوند استخوان در ایمپلنت دندان چیست؟

در برخی موارد، انجام پیوند استخوان برای ایمپلنت ممکن است برای بیمار پیچیده یا غیرضروری باشد. در این شرایط، روش های جایگزین می توانند حجم و کیفیت استخوان را بدون جراحی گسترده افزایش دهند یا بارگذاری ایمپلنت را ممکن سازند.

1. ایمپلنت کوتاه (Short Implants)

ایمپلنت های کوتاه به طور خاص برای مناطقی طراحی شده اند که ارتفاع استخوان محدود است و امکان استفاده از ایمپلنت های بلندتر وجود ندارد. مهم ترین مزیت این نوع ایمپلنت، کاهش نیاز به پیوند استخوان یا جراحی های تکمیلی است. در فک بالا، به خصوص در نواحی خلفی که ارتفاع استخوان زیر سینوس کم است، ایمپلنت های کوتاه کاربرد زیادی دارند و می توانند بدون افزایش ریسک، ثبات خوبی برای پروتز فراهم کنند. این تکنیک باعث می شود بیماران از روند درمان سریع تر و کم تهاجمی تر بهره مند شوند.

2. تکنیک Tilted Implant

در این روش، پایه ایمپلنت در زاویه ای خاص قرار می گیرد تا از نواحی کمبود استخوان اجتناب شود. تکنیک Tilted Implant اغلب در روش All-on-4 استفاده می شود و به دندان پزشک اجازه می دهد بدون نیاز به سینوس لیفت یا پیوند استخوان، پروتز کامل فک را تثبیت کند. زاویه گذاری دقیق پایه ها از فشار غیر یکنواخت جلوگیری می کند و موفقیت درمان را افزایش می دهد.

3. فیکسچرهای بارگذاری فوری (Immediate Load Implants)

با این روش، پروتز موقت بلافاصله پس از کاشت ایمپلنت روی پایه قرار می گیرد. استفاده از فیکسچرهای بارگذاری فوری باعث کاهش نیاز به گرافت و کوتاه شدن زمان درمان می شود. با این حال، این روش نیازمند تراکم استخوان کافی و برنامه ریزی دقیق جراحی است تا ثبات ایمپلنت تضمین شود و فشارهای جویدن به درستی توزیع گردد.

4. مینی ایمپلنت (Mini Implants)

مینی ایمپلنت ها برای بیماران با کمبود استخوان جزئی یا محدودیت های جراحی طراحی شده اند. این ایمپلنت ها سریع تر و کم تهاجمی تر از روش های سنتی هستند، اما توان بارگذاری فشار بالا محدود است و معمولاً برای پروتزهای کوچک یا اوردنچرها کاربرد دارند.

5. مواد رشد استخوان (Bone Morphogenetic Proteins)

استفاده از فاکتورهای رشد استخوانی، تحریک طبیعی رشد استخوان را تسهیل می کند و می تواند به عنوان مکمل یا جایگزین جزئی پیوند استخوان به کار رود. این روش نیاز به برداشت استخوان از بدن بیمار را کاهش داده و فرایند آماده سازی فک برای ایمپلنت را ساده تر و سریع تر می کند.

روش های جایگزین پیوند استخوان در ایمپلنت، به ویژه برای بیماران مسن یا کسانی که تمایل به جراحی گسترده ندارند، فرصت مناسبی برای دستیابی به نتایج موفق فراهم می کند. پزشک با بررسی CBCT، شرایط فک و تراکم استخوان، بهترین روش را انتخاب می کند تا ایمپلنت پایدار و عملکرد طبیعی دندان ها تضمین شود.

پیشرفت های نوین در پیوند استخوان در ایمپلنت

با پیشرفت های تکنولوژی دندانپزشکی، روش های نوین پیوند استخوان برای ایمپلنت، ایمنی و موفقیت درمان را بهبود بخشیده اند.

• استفاده از فاکتورهای رشد استخوان (BMPs): این پروتئین ها رشد استخوان را تحریک می کنند و زمان جوش خوردن را کاهش می دهند.
• مواد بیوپلیمر و نانوکامپوزیت: گرافت های مصنوعی جدید با قابلیت جذب و جایگزینی طبیعی استخوان، پایداری بالایی ایجاد می کنند.
• پیوند استخوان با هدایت سلولی (Stem Cell Guided Grafting): سلول های بنیادی به افزایش حجم و کیفیت استخوان کمک می کنند.
• تصویربرداری و طراحی سه بعدی (3D Planning): برنامه ریزی دقیق پیش از عمل، محل کاشت و حجم گرافت را بهینه می کند و ریسک ها را کاهش می دهد.
• روش های کم تهاجمی (Minimally Invasive): کاهش درد، تورم و زمان بهبودی بیمار با برش های کوچک و ابزارهای پیشرفته

این نوآوری ها باعث شده اند پیوند استخوان در ایمپلنت با موفقیت بالاتر، زمان درمان کوتاه تر و تجربه راحت تر برای بیماران همراه باشد.

هزینه پیوند استخوان در ایمپلنت

هزینه پیوند استخوان برای ایمپلنت بستگی به عوامل متعددی دارد: نوع گرافت، روش جراحی، فک بالا یا پایین بودن ناحیه درمان، تعداد ایمپلنت ها و نیاز به جراحی های تکمیلی مانند سینوس لیفت. استفاده از مواد طبیعی یا مصنوعی، میزان تحلیل استخوان و تجربه متخصص نیز بر قیمت تأثیرگذار است.

به طور کلی، پیوند استخوان در فک بالا که نیاز به سینوس لیفت و جراحی پیچیده دارد، هزینه بالاتری نسبت به فک پایین دارد. بیماران می توانند با مشاوره دقیق، بررسی گزینه های گرافت و برنامه ریزی مناسب، بهترین نسبت هزینه به کیفیت درمان را بدست آورند.

نتیجه گیری

پیوند استخوان در ایمپلنت دندان، یکی از مهم ترین مراحل برای حصول نتیجه موفق و پایدار است. این فرایند، پایه ای مستحکم برای جوش خوردن ایمپلنت فراهم می کند، عملکرد دندان ها را بهبود می بخشد و زیبایی لبخند را تضمین می کند. انتخاب نوع گرافت، تکنیک جراحی و رعایت مراقبت های پس از عمل، عوامل کلیدی در موفقیت درمان هستند. روش های نوین و جایگزین، فرصت های بیشتری برای بیماران با تحلیل استخوان فراهم کرده و طول درمان را کاهش داده اند. در نهایت، مشاوره دقیق با دندان پزشک متخصص و برنامه ریزی پیش از عمل، بهترین نتایج را در پیوند استخوان برای ایمپلنت تضمین می کند.

پرسش های متداول

۱. آیا پیوند استخوان دردناک است؟
معمولاً با بی حسی موضعی انجام می شود و درد پس از عمل با داروهای مسکن کنترل می شود.

۲. چه مدت پس از پیوند می توان ایمپلنت گذاشت؟
معمولاً بین ۳ تا ۶ ماه، بسته به تراکم استخوان و فک بالا یا پایین.

۳. آیا همه بیماران به پیوند استخوان نیاز دارند؟
خیر، تنها افرادی که تراکم یا ارتفاع استخوان کافی ندارند یا تحلیل استخوان دارند، نیازمند پیوند هستند.

۴. آیا پیوند استخوان با ایمپلنت قابل ترکیب است؟
بله، بسیاری از تکنیک ها اجازه می دهند ایمپلنت همزمان با پیوند یا بعد از دوره بهبودی جایگذاری شود.

۵. آیا سیگار کشیدن روی موفقیت پیوند استخوان تأثیر دارد؟
بله، مصرف سیگار روند جوش خوردن استخوان را کند می کند و ریسک شکست درمان را افزایش می دهد.