بلیچینگ دندان عصب کشی شده؛ مراحل، مزایا و معایب

بلیچینگ دندان عصب کشی شده: بازگرداندن درخشندگی به دندان های عصب کشی شده

تغییر رنگ دندان پس از انجام عصب کشی (درمان ریشه) یک مشکل رایج و نگران کننده برای بسیاری از افراد است. دندان هایی که قبلاً سالم و روشن بوده اند، ممکن است پس از این درمان به مرور زمان تیره، زرد یا حتی خاکستری شوند و زیبایی لبخند را تحت تأثیر قرار دهند. این تغییر رنگ نه تنها بر ظاهر، بلکه بر اعتماد به نفس افراد نیز تأثیر می گذارد.

در حالی که روش های سنتی سفید کردن دندان عصب کشی شده معمولاً برای این نوع تغییر رنگ ها بی اثر هستند، علم دندانپزشکی راهکاری تخصصی به نام بلیچینگ دندان عصب کشی شده را ارائه می دهد. این فرآیند، که اغلب به صورت بلیچینگ داخلی دندان عصب کشی شده انجام می شود، به طور خاص برای بازگرداندن رنگ طبیعی به دندان های درمان ریشه شده طراحی شده است.

چرا دندان پس از عصب کشی تغییر رنگ می دهد؟

تغییر رنگ دندان ها پس از درمان ریشه (اندودنتیکس) نتیجه عوامل داخلی است که با روش های سنتی سفید کردن خارجی دندان قابل رفع نیستند. این پدیده عمدتاً به دلیل حضور مواد تجزیه شده درون کانال ریشه و محفظه پالپ اتفاق می افتد.

عوامل اصلی شامل خون باقی مانده و بافت های مرده پالپ است که پس از درمان ریشه به طور کامل تخلیه نشده اند. تجزیه هموگلوبین و نشت محصولات آن به داخل توبول های دنتین می تواند باعث تیرگی و تغییر رنگ دندان شود. همچنین، برخی از مواد پرکننده کانال ریشه یا مواد ترمیمی قدیمی نیز می توانند به مرور زمان رنگ دندان را تحت تاثیر قرار دهند.

برخلاف لکه های سطحی ناشی از مواد غذایی و نوشیدنی ها، این تغییر رنگ از درون ساختار دندان نشات می گیرد. بنابراین، سفید کردن دندان درمان ریشه شده نیازمند رویکردی متفاوت و تخصصی است که مستقیماً روی علت اصلی تغییر رنگ تمرکز کند.

بلیچینگ دندان عصب کشی شده چیست؟

بلیچینگ داخلی دندان یک روش درمانی تخصصی است که برای روشن کردن دندان عصب کشی شده که تغییر رنگ داده اند، استفاده می شود. برخلاف بلیچینگ خارجی که ماده سفیدکننده روی سطح خارجی دندان اعمال می شود، در این روش ماده بلیچینگ مستقیماً در داخل محفظه پالپ دندان قرار داده می شود.

این فرآیند به دندانپزشک اجازه می دهد تا مستقیماً به منابع داخلی تغییر رنگ دسترسی پیدا کند و آن ها را از بین ببرد. هدف اصلی این درمان، بهبود زیبایی دندان بدون نیاز به اقدامات تهاجمی تر مانند روکش یا ونیر است. این روش به ویژه برای سفید کردن داخل دندان هایی که در خط لبخند قرار دارند، بسیار مؤثر است.

مواد فعال بلیچینگ دندان عصب کشی شده به تدریج رنگدانه های تیره را اکسید کرده و باعث محو شدن یا از بین رفتن آن ها می شوند. این روش به عنوان یک راهکار محافظه کارانه برای بلیچینگ دندان عصب کشی شده شناخته می شود، زیرا ساختار اصلی دندان دست نخورده باقی می ماند.

مراحل انجام بلیچینگ دندان عصب کشی شده

انجام بلیچینگ دندان عصب کشی شده یک فرآیند دقیق و چند مرحله ای است که باید توسط دندانپزشک مجرب صورت گیرد. رعایت صحیح این مراحل برای دستیابی به نتایج مطلوب و جلوگیری از عوارض احتمالی حیاتی است. در ادامه به تفصیل به این مراحل می پردازیم.

1. معاینه و تشخیص

اولین گام، معاینه دقیق دندان و گرفتن رادیوگرافی (عکس اشعه ایکس) است. دندانپزشک باید از سلامت کامل ریشه دندان و کیفیت پرکردگی کانال ریشه اطمینان حاصل کند. وجود هرگونه عفونت یا مشکل در ناحیه ریشه می تواند مانع انجام بلیچینگ دندان عصب کشی شده شود.

در این مرحله، علت اصلی تغییر رنگ نیز ارزیابی می شود تا اطمینان حاصل شود که بلیچینگ داخلی دندان عصب کشی شده بهترین گزینه درمانی است. دندانپزشک همچنین دندان های مجاور را بررسی می کند تا رنگ مناسب برای تطابق با دندان بلیچ شده را تعیین کند.

2. ایزولاسیون و محافظت

برای جلوگیری از تماس ماده بلیچینگ دندان عصب کشی شده با لثه و بافت های نرم اطراف، دندان باید به طور کامل ایزوله شود. این کار معمولاً با استفاده از رابردم (یک ورقه لاستیکی نازک) انجام می گیرد که فقط دندان مورد نظر را نمایان می سازد. ایزولاسیون صحیح از تحریک شیمیایی لثه و سایر مشکلات جلوگیری می کند.

همچنین، این مرحله به حفظ خشکی محیط کار کمک می کند که برای اثربخشی مواد بلیچینگ دندان عصب کشی شده ضروری است. محافظت از بافت های نرم یکی از مهم ترین جنبه های ایمنی در فرآیند سفید کردن داخل دندان است.

3. دسترسی به فضای داخلی دندان و مهر و موم کردن آن

دندانپزشک حفره دسترسی ایجاد شده در طول درمان ریشه را باز می کند یا یک حفره جدید برای دسترسی به محفظه پالپ ایجاد می کند. سپس، هرگونه مواد پرکننده قدیمی یا باقیمانده پالپ از محفظه پاکسازی می شود. پس از پاکسازی، یک لایه محافظ (معمولاً با استفاده از مواد گلاس آینومر یا رزین کامپوزیت) بر روی پرکردگی کانال ریشه و در ناحیه سرویکال (گردن دندان) قرار داده می شود.

این لایه محافظ، که به آن barrier base گفته می شود، از نشت ماده بلیچینگ به کانال ریشه و نواحی اطراف جلوگیری می کند. این گام برای پیشگیری از عارضه ای نادر اما جدی به نام تحلیل ریشه خارجی (external root resorption) حیاتی است و موفقیت بلیچینگ دندان عصب کشی شده را تضمین می کند.

4. قرار دادن ماده بلیچینگ

پس از آماده سازی و محافظت، ماده بلیچینگ (معمولاً سدیم پربورات مخلوط با پراکسید هیدروژن یا آب مقطر) در داخل محفظه پالپ قرار داده می شود. دندانپزشک حفره را با یک پانسمان موقت می بندد. این روش اغلب به عنوان “Walking Bleach” شناخته می شود، زیرا بیمار با ماده بلیچینگ در داخل دندان به خانه می رود.

ماده بلیچینگ به مدت چند روز (معمولاً ۳ تا ۵ روز) در داخل دندان باقی می ماند و در این مدت به آرامی رنگدانه های تیره را تجزیه می کند. اثربخشی این مرحله به غلظت ماده بلیچینگ دندان عصب کشی شده و مدت زمان قرارگیری آن بستگی دارد.

5. مراجعه مجدد و تکرار

پس از چند روز، بیمار مجدداً به دندانپزشک مراجعه می کند. ماده بلیچینگ قدیمی برداشته شده و رنگ دندان ارزیابی می شود. اگر دندان به رنگ دلخواه نرسیده باشد، ممکن است فرآیند داخلی بلیچینگ دندان عصب کشی شده یک یا چند بار دیگر تکرار شود تا به نتیجه مطلوب دست یابد. این تکرارها با فواصل زمانی مشخص انجام می شوند.

دندانپزشک در هر جلسه پیشرفت روشن شدن دندان را ارزیابی می کند و تصمیم می گیرد که آیا نیاز به جلسات بیشتر است یا خیر. این انعطاف پذیری در تعداد جلسات، تضمین می کند که درمان تغییر رنگ دندان عصب کشی شده به بهترین نحو ممکن صورت پذیرد.

6. ترمیم نهایی

هنگامی که دندان به رنگ دلخواه رسید، ماده بلیچینگ نهایی به طور کامل از داخل دندان خارج می شود. دندانپزشک سپس داخل حفره را تمیز کرده و آن را با یک ماده ترمیمی دائم (مانند کامپوزیت رزین همرنگ دندان) پر می کند. توصیه می شود ترمیم نهایی چند روز پس از برداشتن ماده بلیچینگ دندان عصب کشی شده انجام شود تا ثبات رنگ تضمین شود.

این تأخیر به دندان اجازه می دهد تا رطوبت طبیعی خود را بازیابی کرده و ثبات رنگ بهتری داشته باشد. ترمیم نهایی باید به گونه ای انجام شود که از نشت مجدد مواد رنگ زا به داخل دندان جلوگیری کرده و زیبایی و عملکرد دندان را به طور کامل بازگرداند.

انواع مواد و روش های بلیچینگ دندان عصب کشی شده

۱. روش سفیدکننده تدریجی (Walking Bleach)

در روش سفیدکننده تدریجی یا Walking Bleach از ترکیب سدیم پربورات با آب یا محلول پراکسید هیدروژن با غلظت ۱۵ تا ۳۰ درصد استفاده می شود. این ماده درون حفره دندان قرار می گیرد و طی چند روز رنگدانه های تیره داخل عاج را به تدریج تجزیه می کند. از آن جا که واکنش به صورت آهسته انجام می شود، احتمال آسیب به ساختار دندان کاهش می یابد و این روش بسیار ایمن و محافظه کارانه است.

همچنین بیمار در طول درمان احساس راحتی بیشتری دارد، چون نیازی به اعمال حرارت یا حضور مداوم در مطب ندارد. با این حال، فرآیند سفید شدن ممکن است به چند جلسه نیاز داشته باشد تا به سفیدی مطلوب برسد. به همین دلیل، Walking Bleach معمولاً برای دندان های تغییر رنگ یافته پس از درمان ریشه انتخاب می شود.

۲. روش حرارتی-کاتالیتیکی (Thermo-Catalytic)

در روش حرارتی-کاتالیتیکی یا Thermo-Catalytic از پراکسید هیدروژن با غلظت بالا (۳۰ تا ۳۵ درصد) استفاده می شود. در این شیوه، دندانپزشک با اعمال حرارت توسط نور، لیزر یا دستگاه های مخصوص، سرعت واکنش اکسیداسیون را افزایش می دهد تا رنگدانه های تیره درون دندان سریع تر تجزیه شوند.

نتیجه این روش در مدت کوتاهی قابل مشاهده است، اما خطر بروز عوارض جانبی مانند تحلیل ریشه یا افزایش حساسیت دندانی نیز بیشتر است. استفاده از این روش نیازمند کنترل دقیق دما و زمان توسط دندانپزشک است. با رعایت اصول ایمنی، می توان از این روش برای سفید کردن دندان هایی با تغییر رنگ شدید بهره برد.

۳. روش ترکیبی داخلی و خارجی (External/Internal Combination)

در روش ترکیبی داخلی و خارجی یا External/Internal Combination از دو شیوه بلیچینگ هم زمان استفاده می شود تا رنگ دندان به طور یکنواخت روشن گردد. مواد سفیدکننده شامل پراکسید کاربامید (۱۰ تا ۱۶ درصد) یا پراکسید هیدروژن (۶ تا ۹ درصد) هستند که به صورت هم زمان در بخش داخلی دندان و سطح خارجی آن قرار داده می شوند.

این ترکیب باعث نفوذ بهتر ماده بلیچینگ به بافت های دندانی و رفع تغییر رنگ های عمیق تر می شود. نتیجه نهایی این روش، سفید شدن یک دست دندان ها و بهبود ظاهری طبیعی است. هرچند اجرای آن پیچیده تر از روش های دیگر است، اما در صورت انجام صحیح، نتایجی ماندگار و مؤثر ایجاد می کند.

جدول زیر مقایسه ای بین روش های متداول سفید کردن دندان پالپ کشی شده ارائه می دهد:

روش Walking Bleach به دلیل ایمنی و کارایی بالا، به طور گسترده ای برای روشن کردن دندان عصب کشی شده توصیه می شود. این روش با قرار دادن ماده بلیچینگ به مدت چند روز در داخل دندان و تعویض آن در صورت نیاز، به تدریج رنگ دندان را بهبود می بخشد.

مزایا و معایب بلیچینگ دندان عصب کشی شده

بلیچینگ دندان عصب کشی شده، به خصوص از نوع داخلی، دارای مزایا و معایب خاصی است که قبل از تصمیم گیری برای درمان باید به دقت بررسی شوند.

مزایا بلیچینگ دندان عصب کشی شده

• بهبود زیبایی: اصلی ترین مزیت، بازگرداندن رنگ طبیعی و زیبایی لبخند است که تأثیر بسزایی بر اعتماد به نفس فرد دارد. این روش برای سفید کردن دندان های مرده بسیار موثر است.
• روش محافظه کارانه: نسبت به روکش یا ونیر، یک روش کمتر تهاجمی است و ساختار دندان طبیعی به میزان قابل توجهی حفظ می شود. نیاز به تراشیدن دندان وجود ندارد.
• مقرون به صرفه: معمولاً هزینه بلیچینگ دندان عصب کشی شده کمتر از سایر روش های ترمیمی گسترده تر مانند روکش های تمام سرامیک است.
• نتایج قابل پیش بینی: در موارد مناسب، نتایج حاصل از بلیچینگ دندان عصب کشی شده شده معمولاً بسیار خوب و رضایت بخش هستند.

معایب و عوارض احتمالی بلیچینگ دندان عصب کشی شده

• تحلیل ریشه خارجی (External Root Resorption): این عارضه نادر اما جدی ترین خطر بلیچینگ دندان با درمان ریشه است. در صورت نشت ماده بلیچینگ به نواحی خارج از کانال ریشه، ممکن است منجر به تخریب بافت استخوانی و ریشه دندان شود. این مورد اغلب با تکنیک های ضعیف مهر و موم کردن رخ می دهد.
• برگشت رنگ: ممکن است پس از مدتی، دندان تا حدی رنگ اولیه خود را بازیابد. این امر گاهی اوقات نیاز به تکرار فرآیند بلیچینگ دارد.
• عدم موفقیت: در برخی موارد، به خصوص در دندان هایی با تغییر رنگ بسیار شدید یا ساختار دندان آسیب دیده، بلیچینگ داخلی ممکن است به طور کامل موفقیت آمیز نباشد.
• حساسیت موقت: برخی بیماران ممکن است پس از درمان، حساسیت موقتی در دندان یا لثه تجربه کنند که معمولاً طی چند روز برطرف می شود.
• آسیب به ترمیم های موجود: در صورت وجود پرکردگی های بزرگ یا ترمیم های کامپوزیتی قدیمی، ماده بلیچینگ ممکن است بر آن ها تأثیر گذاشته و نیاز به تعویض ترمیم باشد.

موارد منع انجام بلیچینگ دندان عصب کشی شده

۱. کیفیت نامناسب پرکردگی ریشه (Seal)

مهم ترین مورد منع، عدم وجود مهر و موم (Seal) کافی در ناحیه انتهایی کانال دندان است. اگر ماده بلیچینگ (معمولاً پروکسید هیدروژن) از طریق کانال ریشه به بافت های اطراف نشت کند، می تواند منجر به عارضه بسیار جدی و غیرقابل برگشت جذب خارجی ریشه (External Root Resorption) شود. بنابراین، قبل از بلیچینگ داخلی، دندانپزشک باید از وجود یک مهر و موم محکم و محافظ (مثل گلاس آینومر) بر روی مواد پرکننده اطمینان حاصل کند.

۲. وجود پوسیدگی فعال یا نقص های ساختاری

بلیچینگ دندان نباید در حضور پوسیدگی های فعال یا ترمیم های معیوب انجام شود. مواد سفیدکننده می توانند از طریق این نقایص به پالپ (حتی اگر خالی باشد) یا عاج دندان نفوذ کرده و حساسیت شدید یا تخریب ساختاری را تشدید کنند. هر گونه ترک، شکستگی، یا پوسیدگی باید قبل از اقدام به بلیچینگ دندان عصب کشی شده، کاملاً ترمیم و درمان شود.

۳. وجود ترمیم های بزرگ یا روکش های قدیمی

اگر بخش بزرگی از تاج دندان عصب کشی شده توسط ترمیم های کامپوزیت بزرگ یا روکش پوشانده شده باشد، انجام بلیچینگ توصیه نمی شود. ماده بلیچینگ فقط بر روی ساختار طبیعی دندان اثر می گذارد و ترمیم های موجود (یا روکش) سفید نمی شوند. این امر باعث ایجاد ناهماهنگی رنگی شدید می شود. در این موارد، بهتر است پس از اتمام دوره بلیچینگ و تثبیت رنگ، ترمیم های قدیمی برداشته و ترمیم جدیدی با رنگ جدید دندان جایگزین شود.

۴. سن پایین بیمار

اگرچه بلیچینگ غیرحیاتی (دندان عصب کشی شده) معمولاً کمتر محدودیت سنی دارد، اما در بیماران کم سن و سال که هنوز توسعه ریشه (Apexogenesis) کامل نشده است، استفاده از مواد شیمیایی قوی بلیچینگ باید با احتیاط فراوان یا به کلی منع شود تا از آسیب به رشد دندان و بافت های اطراف جلوگیری شود.

مراقبت های پس از بلیچینگ دندان عصب کشی شده

مراقبت های پس از بلیچینگ دندان عصب کشی شده نقش حیاتی در حفظ نتایج و جلوگیری از بازگشت رنگ دارند. پس از اتمام فرآیند و ترمیم نهایی، دندان اگرچه از نظر داخلی سفید شده، اما همچنان مستعد جذب رنگدانه های خارجی است. رعایت توصیه های دندانپزشک برای ماندگاری نتایج ضروری است.

۱. رعایت دقیق رژیم غذایی سفید (White Diet): در ۴۸ ساعت اول پس از درمان (به ویژه اگر دندان هنوز با ترمیم موقت بسته شده باشد)، دندان بسیار مستعد جذب رنگدانه ها است. باید به شدت از مصرف هرگونه نوشیدنی یا غذای رنگ زا مانند چای، قهوه، نوشابه، آبمیوه های تیره، سس گوجه فرنگی، ادویه های رنگی (مثل زردچوبه) و شکلات اجتناب کنید.

۲. تعویض ترمیم موقت با ترمیم دائم: مهم ترین مرحله پس از اتمام دوره بلیچینگ داخلی، مراجعت به دندانپزشک برای برداشتن مواد سفیدکننده و جایگزینی ترمیم موقت با یک ترمیم دائم و محکم است. این ترمیم نهایی (اغلب کامپوزیت) برای مهر و موم کردن کامل کانال ریشه و جلوگیری از نشت باکتری یا بازگشت رنگ حیاتی است. تأخیر در این مرحله می تواند به ساختار دندان آسیب برساند.

۳. حفظ بهداشت دهان و دندان: برای حفظ درخشندگی و جلوگیری از تجمع پلاک و لکه های سطحی، مسواک زدن منظم (دو بار در روز) با خمیر دندان حاوی فلوراید و نخ دندان کشیدن روزانه ضروری است. استفاده از خمیردندان های ساینده یا حاوی مواد رنگی قوی (مانند خمیردندان های زغالی) باید محدود شود.

۴. قطع یا محدود کردن مصرف دخانیات: دود سیگار و سایر محصولات تنباکو یکی از قوی ترین عوامل بازگشت رنگ و لکه دار شدن سریع دندان ها است. برای حفظ نتیجه بلیچینگ برای طولانی ترین زمان ممکن، ترک یا حداقل محدود کردن شدید مصرف دخانیات توصیه می شود.

۵. مدیریت حساسیت دندان (نادر اما ممکن): اگرچه بلیچینگ دندان عصب کشی شده معمولاً حساسیت کمتری نسبت به دندان های زنده ایجاد می کند، اما در برخی موارد ممکن است کمی حساسیت لثه یا دندان تجربه شود. در صورت بروز، می توان از خمیردندان های ضد حساسیت استفاده کرد. در صورت مشاهده درد شدید یا تورم، باید فوراً به دندانپزشک مراجعه شود تا از عدم بروز عوارضی مانند جذب ریشه اطمینان حاصل شود.

۶. معاینات و پولیش دوره ای: مراجعه منظم به دندانپزشک و بهداشتکار دهان و دندان برای چکاپ و انجام پولیش های حرفه ای، به حذف لکه های سطحی کمک کرده و طول عمر رنگ بلیچ شده را افزایش می دهد.

مقایسه بلیچینگ داخلی و خارجی برای دندان های تغییر رنگ یافته

دندانپزشکی زیبایی دو رویکرد اصلی برای سفید کردن دندان ها ارائه می دهد: بلیچینگ خارجی و بلیچینگ داخلی. هر دو روش اهداف مشابهی دارند، اما برای موارد متفاوتی کاربرد دارند و مکانیسم عمل آن ها کاملاً متفاوت است.

بلیچینگ خارجی که شامل روش های مطب (Office Bleaching) یا استفاده از تری های خانگی (Home Bleaching) است، برای سفید کردن دندان عصب کشی شده که هنوز زنده هستند و تغییر رنگ آن ها ناشی از لکه های سطحی یا تغییرات رنگی عمومی است، استفاده می شود. در این روش، ماده بلیچینگ روی سطح خارجی دندان اعمال شده و از طریق مینا و عاج به داخل دندان نفوذ می کند تا رنگدانه ها را تجزیه کند. این روش برای دندان هایی که پس از عصب کشی تغییر رنگ داخلی داده اند، کارایی ندارد.

در مقابل، بلیچینگ داخلی (Internal Bleaching) همانطور که قبلاً توضیح داده شد، برای سفید کردن دندان های مرده و دندان های عصب کشی شده ای که از داخل تغییر رنگ داده اند، طراحی شده است. در این فرآیند، ماده سفیدکننده مستقیماً در محفظه پالپ دندان قرار داده می شود. این روش تنها راه موثر برای رفع تغییر رنگ هایی است که ریشه در ساختار داخلی دندان دارند و توسط روش های خارجی قابل دسترس نیستند. بنابراین، برای سفید کردن دندان پالپ کشی شده که تیره شده است، بلیچینگ داخلی دندان انتخاب صحیح و تخصصی خواهد بود.

هزینه بلیچینگ دندان عصب کشی شده

هزینه بلیچینگ دندان عصب کشی شده می تواند بسته به عوامل مختلفی متغیر باشد. این عوامل شامل موقعیت جغرافیایی کلینیک دندانپزشکی، تخصص و تجربه دندانپزشک، نوع مواد بلیچینگ استفاده شده و تعداد جلسات مورد نیاز برای دستیابی به نتایج مطلوب است.

در برخی موارد، اگر دندان نیاز به ترمیم های اولیه یا تعویض پرکردگی های قدیمی داشته باشد، این موارد نیز به هزینه های کلی اضافه خواهند شد. همچنین، ممکن است هزینه مراجعات پیگیری و ترمیم نهایی نیز به صورت جداگانه محاسبه شود.

به طور کلی، بلیچینگ دندان عصب کشی شده یک سرمایه گذاری برای زیبایی و اعتماد به نفس شماست. مهم است که قبل از شروع درمان، یک مشاوره کامل با دندانپزشک خود داشته باشید و از تمامی هزینه های احتمالی آگاه شوید. دریافت یک برنامه درمانی جامع که شامل برآورد هزینه باشد، به شما کمک می کند تا تصمیم گیری آگاهانه ای داشته باشید و برای بلیچینگ دندان عصب کشی شده خود برنامه ریزی کنید. بیمه دندانپزشکی ممکن است بخشی از این هزینه ها را پوشش دهد، که باید با شرکت بیمه خود مشورت کنید.

نتیجه گیری

بلیچینگ دندان عصب کشی شده یک راهکار موثر و محافظه کارانه برای بازگرداندن زیبایی به دندان هایی است که پس از درمان ریشه دچار تغییر رنگ شده اند. این روش تخصصی، به ویژه از نوع داخلی، می تواند به طور چشمگیری رنگ دندان را روشن کرده و لبخندی درخشان تر را به ارمغان بیاورد. درک دقیق فرآیند، مزایا، و محدودیت ها برای هر فردی که به دنبال سفید کردن دندان درمان ریشه شده است، ضروری است.

با انجام معاینات دقیق، انتخاب صحیح روش و ماده بلیچینگ دندان عصب کشی شده، و رعایت مراقبت های پس از درمان، می توان به نتایج بسیار رضایت بخشی دست یافت. مشاوره با یک دندانپزشک متخصص برای ارزیابی وضعیت دندان و انتخاب بهترین برنامه درمانی برای درمان تغییر رنگ دندان عصب کشی شده، گام اول برای دستیابی به لبخندی زیبا و اعتماد به نفس از دست رفته است.

سوالات متداول

1. آیا بلیچینگ داخلی به دندان عصب کشی شده آسیب می رساند؟ خیر، در صورت انجام صحیح و رعایت پروتکل های درمانی توسط دندانپزشک مجرب، بلیچینگ داخلی به دندان عصب کشی شده آسیب نمی رساند. مهم ترین نکته، ایجاد یک سد محافظ در ناحیه ریشه برای جلوگیری از عارضه نادر تحلیل ریشه است.
2. مدت زمان ماندگاری نتایج بلیچینگ داخلی چقدر است؟ ماندگاری نتایج بلیچینگ دندان عصب کشی شده بسته به عوامل مختلفی از جمله رژیم غذایی، عادات بهداشتی دهان و دندان، و میزان اولیه تغییر رنگ متفاوت است. معمولاً نتایج برای چندین سال پایدار می مانند، اما ممکن است نیاز به جلسات ترمیمی (touch-up) در آینده باشد.
3. در صورت عدم موفقیت بلیچینگ داخلی، چه گزینه های دیگری وجود دارد؟ اگر بلیچینگ دندان عصب کشی شده به نتیجه دلخواه نرسد یا موارد منع مصرف وجود داشته باشد، گزینه های ترمیمی دیگری مانند ونیرهای کامپوزیتی یا سرامیکی، روکش های دندانی (کرون) یا لومینیرز می توانند برای پوشاندن تغییر رنگ و بازگرداندن زیبایی دندان مورد استفاده قرار گیرند.
4. آیا تمام دندان های عصب کشی شده را می توان سفید کرد؟ خیر، همه دندان های عصب کشی شده کاندید مناسبی برای بلیچینگ داخلی نیستند. دندانپزشک باید وضعیت ریشه، کیفیت پرکردگی کانال، وجود ترک ها و میزان تخریب ساختار دندان را بررسی کند تا صلاحیت دندان برای این درمان را تایید کند.
5. آیا بلیچینگ داخلی دردناک است؟ خیر، فرآیند بلیچینگ داخلی معمولاً بدون درد است زیرا دندان عصب کشی شده فاقد عصب زنده است. ممکن است برخی بیماران حساسیت خفیفی را در لثه های اطراف تجربه کنند که به دلیل تماس با ماده بلیچینگ دندان عصب کشی شده است، اما این حس موقتی است و با رعایت ایزولاسیون به حداقل می رسد.